Bu yalnızlık!

Bu yalnızlık çok ağır. Elime aldığım kalemle dahi hitap edecek kimsen olmadığında çöküyor gönlüne bu kelam. Gitmiyor, bitmiyor. Bir sığınmak sevdası dolduruyor içine, karşı koyamıyorsun. Tamam diyorsun dayan diyorsun yine bir el tutup tartaklayıp seriyor seni kalktığın yere. İşte dönüp sesleniyorsun gönlüne.

-hani akıllnmıştın. Hani böyle olmayacaktı.  Hani üzdürmeyecektin artık kendini. Hani hani hani…

Yüzüm kızarıyor. Artık aynada kendime bakamıyorum. Canım çok acıyor baba. Lanet olsun sana da demek geçiyor içimden. Neden böyle olmak zorunda. Hangi kapı beni göğsüne basıp sevip bırakmıycak. Defolup gittin bu acıyı da götürsyedin. Nefret ediyorum artık bundan.  Birine sığınmak sevdasından nefret ediyorum artık. 

Artık gerçekten yalnızım. Kimsenin yalnızlığına kalabalık da etmek istemiyorum.  Önceden yalnızım dediğim de Allah gelirdi aklıma..o beni yalnız bırakmaz derdim. Artık hissedemiyorum.. O da beni bıraktı. 

Peki ben neye tutunuyorum hala?

Hiç.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s