Dün Gibi

Yine uyandım karanlık bir güne daha..yine Günaydınlar , sabah kahveleri, yaşamına eksiklik kattığına inanan kilolu insanların sabah sporları, İstanbul sahiplerinin kuş konmaz kalabalığı. Yine yaşıyor insanlar. Giderek, bekleyerek ve pek çok umut hayal her ne haltsa. Yaşadıklarını sanıyorlar ve bu beni kızdırıyor. Nasıl yapıyorlar bunu, nasıl yaşamayı nefes almak sanıyorlar…
“Napalım abi en azından ölmedik” diyerek ne güzel yaşadıklarını sanıyorlar. Basit yaşam dedikleri safsata onları önlerine katmış götürüyor. İnsanlıktan çıkıyorlar teker teker. İradenin keyfiyeti zihinlerine uğramıyor dahi..
Yoruluyorum..
Çok Yoruluyorum.
Kimse sesime kulak asmıyor.
Yaşam’a uğramadan geçmek istiyorum gideceğim yere. Tüm umursamazlığına rağmen penceremde duran o adamıda alıp gitmek istiyorum. Sen ordasın biliyorum… Ben olacağım herşey orda.
Susuyorum.