Yine Karanlık!

Herşey!
Belki tepeden tırnağa
Belki baştan uca
Ama herşey karanlık. Yıkıntılarım sabaha çıkmayı düşlerken, belki son kalan filizi yeşil tutmaya çabalarken…bırakmıyor peşimi zifir. Kaldıracak omuz var mı diye sormadan her gelen yüklüyor koca koca acıları sırtıma. Eğilmişim yere kadar. Hadi kalk toparlan derken elini kaldıracak mecalin var mı diye sormuyor kimse…
Alaycı edayla gülen çehreme çevriliyor zihnim.
Sahi kim ne soruyor ki bana.
Hiç.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s